قرار دادن ایمپلنت قدامی و قانون ۳:۲

پیشرفت ها در فناوری دندانپزشکی، نحوه انجام درمان های دندانپزشکی را به طرز چشمگیری تغییر داده است. به طور خاص، جمع آوری و ادغام داده ها و نحوه کمک به برنامه ریزی درمان برای بیمار دندانپزشکی، به طور مداوم در حال تکامل و گسترش بوده است، به گونه ای که پیش بینی پذیری و نتایج را برای موارد پیچیده و دندانپزشکی ایمپلنت بهبود می بخشد.

به عنوان مثال، در دسترس بودن اطلاعات توموگرافی کامپیوتری پرتو مخروطی (CBCT) همراه با اطلاعات ترجمه شده از اسکن داخل دهانی یا مدل گچی دیجیتالی دندان به یک فایل STL (زبان استاندارد موزاییک کاری) به بخش جدایی ناپذیر برنامه ریزی درمان، کاشت جراحی ایمن و مؤثر ایمپلنت های دندانی تبدیل شده است. حداقل، لایه های اطلاعات موجود در اسکن CBCT می تواند به جراح ایمپلنت اجازه دهد تا بر اساس تراکم استخوان (داده شده در واحدهای هانسفیلد) و حجم استخوان، کاندیداتوری بیمار را برای درمان ایمپلنت دندان ارزیابی کند. به این ترتیب، این اطلاعات این امکان را برای جراح فراهم می کنند تا قطر و طول ایمپلنت مناسبی را برای محل مورد نظر انتخاب کند که از ساختارهای حیاتی مانند سوراخ منتال، کانال مندیبولار یا سینوس ماگزیلاری جلوگیری کند. با دقت بیشتر، این اطلاعات، هنگامی که با مدل های دیجیتال دندان های بیمار ادغام می شوند، می توانند به جراح اجازه دهند تا زاویه ایمپلنت را پیش بینی کند که موقعیت ترمیمی خوبی را برای ترمیم نهایی متکی بر ایمپلنت تسهیل می کند. با یک گام فراتر، طراحی به کمک کامپیوتر و تولید به کمک کامپیوتر (CAD / CAM) می تواند به دندانپزشک یا تکنسین لابراتوار اجازه دهد تا یک راهنمای سوراخکاری جراحی ایجاد کند که جراح را قادر می سازد موقعیت ایمپلنت دیجیتال را از نرم افزار  CAD/ CAM به بیمار زنده منتقل کند، و در نتیجه از قرار دادن جراحی ایمپلنت دندانی که از ساختارهای حیاتی اجتناب می کند، به طور کافی توسط استخوان احاطه شده است و در بهترین موقعیت ترمیمی ممکن نسبت به حجم استخوان قرار دارد، اطمینان حاصل شود.

اهمیت دقت در کاشت ایمپلنت در منطقه زیبایی

این گردش کار بویژه هنگام برنامه ریزی برای قرار دادن ایمپلنت دندانی در فک بالا، که به عنوان منطقه زیبایی نیز شناخته می شود، بسیار مهم است. اول از همه، ارزیابی کامل بیمار و محل ایمپلنت ضروری است. هر بیمار کاندیدای استثنایی یا حتی خوبی برای ایمپلنت های دندانی در منطقه زیبایی نیست. برخی از بیماران ممکن است در مواردی که ارتفاع و یا حجم استخوان در پره ماگزیلا کم یا به هر نحوی دچار مشکل است، به درمان های کمکی یا جایگزین نیاز داشته باشند. سابقه پزشکی مؤثر، فنوتیپ لثه و استخوان، عادات پارافانکشنال و شیوه های بهداشتی نباید نادیده گرفته شوند. بیمارانی که دندان قدامی خود را به دلیل تروما از دست داده اند، ممکن است با طبقه بندی حفره دندان مراجعه کنند که روش های درمانی مرتبط با توالی درمان را هدایت می کند. بیمارانی که در ابتدا کاندیدای مناسبی برای درمان ایمپلنت در ناحیه زیبایی نیستند، ممکن است قبل از قرار دادن ایمپلنت دندان، به انجام مراحل تقویت ریج نیاز داشته باشند که این امر باعث افزایش زمان و هزینه درمان می شود. حتی برای بیماری که با حجم و تراکم استخوان کافی برای قرار دادن ایمپلنت دندان مراجعه می کند یا از طریق روش های کمکی، حجم و تراکم استخوان کافی برای قرار دادن ایمپلنت دندان را بدست آورده است، هنگام قرار دادن ایمپلنت در ناحیه زیبایی، باید نتایج زیبایی در نظر گرفته شوند. به عنوان مثال، ممکن است بیمار استخوان کافی برای قرار دادن ایمپلنت دندان داشته باشد، اما قرار دادن ایمپلنت در آن استخوان ممکن است ترمیم دندانی را که نتیجه زیبایی عملکردی نسبت به معماری بافت نرم یا موقعیت دندان ارائه می دهد، تسهیل نکند. نتیجه نهایی ترمیم ایمپلنت از نظر معیار زیبایی می تواند بویژه چالش برانگیز باشد.

قانون ۳:۲ در کاشت ایمپلنت های قدامی چیست؟

خوشبختانه، یک دستورالعمل نسبتاً ساده برای جراح وجود دارد که هنگام برنامه ریزی و اجرای قرار دادن ایمپلنت دندان در ناحیه زیبایی، باید به آن پایبند باشد. مقاله ای از دکتر لیندون کوپر در شماره ۲۰۰۸ مجله دندانپزشکی ترمیمی بیان می کند: :عمق ایده ال قرارگیری ایمپلنت، ۳ میلی متر بالاتر از اوج لثه برنامه ریزی شده پیشنهاد می شود. سطح تماس ایمپلنت یا اباتمنت نیز باید ۲ میلی متر بالاتر از اوج لثه باشد تا ضخامت کافی استخوان و مخاط برای پشتیبانی از شکل بافت تضمین شود. این «قانون ۳:۲» به پزشک نشان می دهد که چه زمانی باید پیوند استخوان یا تقویت بافت نرم انجام شود. این ادعا ساده است: در فک بالا، بویژه در ناحیه دندان پیشین مرکزی، پلتفرم ایمپلنت باید ۳ میلی متر بالاتر از اوج لثه پیشنهادی و ۲ میلی متر بالاتر از سطح صورتی پیشنهادی ترمیم تاج قرار گیرد. منطق “۳” از نظر علمی صحیح است زیرا عددی است که در مقالات به عنوان میانگین عرض کمپلکس دندانی-لثه ای سوپرا کرستال در انسان تأیید شده است. به این ترتیب، اگر قرار است سلامت لثه و زیبایی ظاهری لثه به طور کامل حفظ شود، ترمیم ایمپلنت باید فضای کافی برای رشد الیاف بالای کرستال مرتبط با ترمیم ایمپلنت داشته باشد. اگر ایمپلنت نسبت به این پارامترها خیلی عمیق (خیلی اپیکالی) قرار گیرد، ترمیم احتمالاً با یک زنیت لثه ای که خیلی اپیکالی قرار گرفته است، مواجه خواهد شد و ترمیم آن می تواند چالش برانگیز باشد. اگر ایمپلنت به اندازه کافی عمیق (خیلی کرونالی) قرار نگیرد، به تشکیل عرض بیولوژیکی آسیب وارد می شود و پاسخ بافت به ابزار کاشته شده به خطر می افتد.

“۲” کاربردی است و بیشتر مربوط به زیبایی و عملکرد جنبه های بافت سخت پروتز است، زیرا امکان ضخامت کافی از مواد سرامیکی را فراهم می کند و فضای لازم را برای تکنسین دندانپزشکی فراهم می کند تا اصلاحات داخلی را ایجاد کند که رنگ عاج، رنگ مینای دندان و زیبایی های میکروسکوپی مناسب را ایجاد کند. این امر همچنین تضمین می کند که صفحه فاسیال ترمیم با بقیه قوس دندانی سازگار باشد و ترمیم نور را به اندازه کافی نسبت به موقعیت خود منعکس و منکسر کند (ترمیم فاسیال تر بزرگتر و روشن تر به نظر می رسد، و ترمیم پالاتال تر کوچکتر و تیره تر به نظر می رسد). اگر ایمپلنت بیش از حد فاسیال قرار گیرد، ایجاد یک ترمیم قوی که زیبا، واقعی و به عنوان یک دندان مصنوعی غیرقابل تشخیص باشد، برای تکنسین دشوارتر می شود. اگر ایمپلنت بیش از حد پالاتال قرار گیرد، چالش های اکلوزالی، مشکلات گفتاری یا ناراحتی بیمار می تواند بوجود آید. در صورت رعایت دستورالعمل ها، می توان به یک ترمیم زیبا با پوشش لثه ای مناسب دست یافت.

چه جراح در حال قرار دادن ایمپلنت قدامی در یک محل بهبود یافته باشد و چه بلافاصله پس از کشیدن دندان با حداقل آسیب باشد، اطلاعات CBCT یکپارچه شده با فایل های STL می توانند به برنامه ریزی محل ایمپلنت در موقعیتی کمک کنند که از نظر زیبایی نتیجه ای قابل قبول را تضمین کند. اگر استخوان کافی برای تسهیل چنین قرارگیری وجود نداشته باشد، برای دستیابی به نتیجه زیبایی بهتر، باید روش های تقویت ریج در نظر گرفته شوند. زیبایی اطلاعات یکپارچه این است که جراح یا دندانپزشکی که پرونده را با یک متخصص “به صورت کوارتربک” بررسی می کند، می تواند به طور مناسب بررسی و بهترین محل قرارگیری ایمپلنت قدامی را به طور دقیق اندازه گیری کند. هنگامی که یک مدل دیجیتالی یا اسکن داخل دهانی از دندان های بیمار روی اسکن CBCT “روی هم قرار داده می شود”، یک بیمار دیجیتالی در نرم افزار CAD وجود دارد و موقعیت دندان می تواند نسبت به موقعیت استخوان ارزیابی شود. سپس، با استفاده از فناوری  CAD/CAM، می توان یک ماکت دیجیتالی از نوع و اندازه خاص ایمپلنت دندان را در بیمار دیجیتالی قرار داد و طول، قطر و نزدیکی آن به ساختارهای حیاتی را ارزیابی کرد. علاوه بر این، می توان اندازه گیری های خاصی را برای اطلاع جراح از فاصله نسبی با سایر ساختارهای دندانی انجام داد. اگر یک وکس آپ تشخیصی یا نمونه اولیه دیگر برای اطلاع تکنسین دیجیتالی از زینیت لثه و سطح فاسیال پیشنهادی دندان قدامی فک بالا از دست رفته تکمیل شده باشد، می توان اندازه گیری هایی را برای هدایت قرار دادن ایمپلنت انجام داد تا پلتفرم فیکسچر در موقعیت مناسبی برای به حداکثر رساندن نتایج زیبایی قرار گیرد – ۳ میلی متر آپیکال نسبت به زینیت لثه و ۲ میلی متر پالاتال نسبت به سطح فاسیال پیشنهادی ترمیم.

سخن پایانی

فناوری های پیچیده در هنر و علم دندانپزشکی نفوذ کرده اند و توانایی اپراتورهای انسانی را برای ارائه مراقبت های دندانپزشکی با کیفیت بالا برای بیماران افزایش داده اند. هر چقدر هم که فناوری خوب باشد و خوب شود، مهم است به یاد داشته باشید که فناوری جایگزین داشتن دانش و مهارت لازم برای انجام صحیح و ایمن مراحل نیست.

به یاد داشته باشید، برای یک دندانپزشک، دندانپزشکی باید سرگرم کننده باشد! امیدواریم این دانش آنها را قادر سازد تا نتایج بالینی خود را پیش بینی کنند و استرس خود را کاهش دهند، به گونه ای که دفعه بعد که قصد قرار دادن ایمپلنت قدامی را دارند، در نظر داشته باشند که این یک شغل نیست، بلکه یک سرگرمی است!